PoezPAS: de gedichtenrubriek door Personen uit het Autisme Spectrum, verzorgd door Karin van den Bosch en Sylvia Hubers.

PoezPAS is de naam van een nieuwe rubriek die door een aantal redactieleden van de PASpartout en de PAS-website opgestart is. De bedoeling van deze rubriek is ruimte te bieden aan dichters met een vorm van autisme of een sterk vermoeden hiertoe om hun gedichten onder de aandacht te brengen van een groter publiek. De gedichten hoeven niet persé over autisme te gaan. Hiervoor zijn we natuurlijk op zoek naar personen uit het autisme spectrum, die hun gedichten op de PAS-website willen zetten. Zo af en toe zal een selectie hieruit, na overleg, in de PASpartout verschijnen.

Als je een gedicht instuurt, vermeld er dan bij hoe (onder welke naam) je op de website wilt worden opgenomen, bijv. alleen voornaam, onder pseudoniem etc. Ook willen we graag je leeftijd en evt. diagnose erbij zetten, dus vermeld dat ook even. Als je nog meer gegevens over jezelf vermeld wilt zien, kan dat ook, in een paar zinnen. (bijv. als je ergens een eigen website hebt, waar mensen nog meer gedichten van jou kunnen lezen, of als je het onderwerp van je gedicht toe wilt lichten, etc.)

We hopen snel jullie gedichten te kunnen lezen.

We zijn benieuwd!

En oh ja, schroom niet, en denk niet ‘mijn gedichten zijn niet goed genoeg’ ofzo. Iedereen heeft toch zijn eigen stijl, niveau en smaak. Wij zijn gewoon benieuwd naar wat mensen met een vorm van autisme zelf schrijven. En dat willen we ook graag laten zien aan een groter publiek.

In de eerste aflevering van deze rubriek kun je gedichten van Sylvia Hubers lezen.

Sylvia Hubers gaat samen met Karin van den Bosch de redactie voeren van PoezPAS. Ze schrijft al geruime tijd, vooral over liefde en de mogelijkheid en onmogelijkheid van contact. Binnenkort verschijnt haar eerste gedichtenbundel: “Men zegt liefde” bij uitgeverij Fagel. Eerder verscheen van haar een bundel korte verhalen “Doodskreten worden graag gehoord”. Sylvia zegt over haarzelf, dat ze ‘eenkennige gedichten’ schrijft. Veel mensen met een vorm van autisme herkennen zichzelf en hun eigen ervaringen in haar gedichten.

IJskoud sprookjespaleis

Een ijskoud sprookjespaleis
keurig op temperatuur onder nul
gehouden, ja, daar
ontmoeten wij elkaar.

Als ik jou zie
zet ik onmiddellijk
mijn bril
met dat paleis op.

Ik gooi wat gedachten
liefst briljant
door de ramen
naar binnen.

Jij doet dat
met een paar even
briljante gedachten
ook.

En daar gaan de gedachten
briljant en ijskoud
met elkaar
spelen

in de bevroren paleistuin
omringd door lakeien
die lekkernijen zoals
nog meer briljante gedachten
serveren op ijskoude schalen.

En wij zitten  erbij.
Warmen ons met onze
eigen armen.

Huiveren
bij de paleisromance
die zich voor onze ogen
afspeelt.

 

Je drijft

Je drijft me nu al in een hoek
waar mijn eigen klappen zullen vallen.
Je vraagt me mee uit.
Hapje eten. Film.

Bovenop de kast gezeten
loer ik naar je voorstel
dat riekt naar roestige relationele
overrompelingen.

Ik vorm een driehoek met mijzelf:
mijn ik, mijn angst en mijn bezigheden
om de vijand te verdrijven.

Wil je niet met mij tussen het gras door
waden naar een plaats waar niemand
ons kan zien – ook wij onszelf niet zodat
we dingen kunnen doen
die te maken hebben, alleen maar
met liefde?

Sylvia Hubers


Het bovenstaande is gepubliceerd in Engagement, maart-april 2003.

Sinds die tijd is er veel gebeurd. Sylvia Hubers is ondertussen een bekende en gewaardeerde dichter en schrijfster van kort proza. Ze heeft diverse dichtbundels gepubliceerd. 
Sylvia Hubers was van 2009 tot 2013 stadsdichter van Haarlem.

Sylvia is lid van de Vorlesebühne, een collectief van schrijvers en performers, aangevuld met wisselende gastschrijvers en muzikanten. Heel lang geleden heb ik ook zelf een keer een bijdrage verzorgd aan de Vorlesebühne, maar dat is bij een eenmalige actie gebleven.